U beogradskoj Skadarliji postoje mesta koja kao da su oduvek bila tu – kafane čija imena ne znače samo lokaciju, već emociju, doživljaj, pesmu. Među njima, posebno mesto zauzima kafana „Ima dana“, otvorena 1969. godine na talasu obnove boemskog duha ove ulice. Ime kafane, međutim, nije izabrano slučajno – nosi ga po pesmi koja je, kako svedoče savremenici, postala njen zaštitni znak.

Prema pisanju Vladimira Đurića Đure, u knjizi “Starogradski biseri – kako su nastale legendarne pesme”, upravo je pesma „Ima dana“ inspirisala naziv kafane i ujedno bila nezaobilazan deo njenog repertoara. Pesmu je, kako autor navodi, „dugo pevao Vojislav Vojkan Tasić“ – poznati interpretator starogradskih melodija koji ju je i snimio na singl ploči.

„Pesmu ‘Ima dana’ je Vojkan prvi put čuo od jedne dalmatinske klape. Zapamtio ju je dok je sedeo u kafani, pevala je neka klapa sa Brača. Po povratku kući doradio je pesmu i počeo da je peva redovno – najčešće upravo u kafani koja je nosila njen naziv“, piše Đura.

Vojkan Tasić je ovom pesmom često otpočinjao večeri u Skadarliji, uspostavljajući prisnu vezu s publikom. Njegova porodica je tvrdila da je reč o staroj pesmi dalmatinskog porekla, koju je Vojkan preradio i prilagodio duhu Beograda. Tako je, iz jedne spontano zabeležene melodije u kafani, nastala pesma koja će postati sinonim za čitavu jednu epohu, pa i za jednu kafanu.

Prema drugom izvoru, pesmu “Ima dana” je prvi čuo pevač Mile Bogdanović, i to od Šibenčana u Beogradu:

“Prvi put sam čuo od poznate spikerke Televizije Beograd, Dušanke Kalanj, na susretu Šibenčana koji žive u Beogradu. Fešta se održavala sve do 1987. godine u organizaciji Kluba Šibenčana u Beogradu u poznatim hotelima “Metropol”, “Mažestik”, “Jugoslavija” – pričao je legendarni Mile Bogdanović u radio izdanju Muzičke apoteke.

Zanimljivo je da je upravo kafana “Ima dana“, smeštena u kući koja je nekada bila dom umetničkih parova, među kojima su bili i glumci Milorad i Lena Gavrilović, postala jedno od najvažnijih mesta okupljanja beogradskih umetnika, pesnika, pevača i običnih zaljubljenika u Skadarliju. U njenom enterijeru nalazili su se radovi slikara Marija Maskarelija, a među gostima su se godinama smenjivali boemi, stranci, političari i glumci.

Pesma i kafana tako su nastavile da žive jedno drugo: stihovi su ispunjavali prostor kafane, a ime kafane čuvalo pesmu od zaborava. I baš kao što poručuje refren pesme – ima dana – tako i Skadarlija i dalje veruje da će njeni najbolji trenuci tek doći. Možda baš večeras, uz neku tihu gitaru i glas koji pamti Vojkana.